ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΑΩ Τεύχος 21 / Ιούνιος 2003
Δραστηριότητες Υποτρόφων / Μουσική
Άκης Λαλούσης
Τ

ον ρόλο του Ντανζά ερμήνευσε ο βαρύτονος Άκης Λαλούσης στην όπερα "Πούσκιν" του Φ. Τσαλαχούρη σε μια παραγωγή υπό την αιγίδα των Ελλήνων Μουσουργών και της Ορχήστρας των Χρωμάτων στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης τον Ιανουάριο 2003, σε σκηνοθεσία και λιμπρέτο της Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, με την Ορχήστρα των Χρωμάτων υπό τη διεύθυνση του Φ. Τσαλαχούρη. Τον περασμένο Σεπτέμβριο ερμήνευσε τον ρόλο του Ντον Φερνάντο στην όπερα "Φιντέλιο" του Λ.Β. Μπετόβεν, σε μια παραγωγή της Όπερας Θεσσαλονίκης με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Όπερας Βελιγραδίου σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου, δίπλα στην παγκοσμίου φήμης σοπράνο Τσέριλ Στάντερ. Επίσης, τον Οκτώβριο 2002, στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, ερμήνευσε τον ρόλο του τυφλού βασιλιά στο μουσικό παραμύθι του Μανώλη Καλομοίρη "Ανατολή" στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης με τη Νέα Βουλγαρική Συμφωνική Ορχήστρα Σόφιας, υπό τη διεύθυνση του Βύρωνα Φιδετζή.
Ο Άκης Λαλούσης σπούδασε στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης και με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση ολοκλήρωσε μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών στο Julliard School of Music της Νέας Υόρκης. Έχει κερδίσει το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό "Φίλιππος Νάκας" στη Θεσσαλονίκη, ενώ εκπροσώπησε τη χώρα μας στη συνάντηση των Ωδείων της Μεσογείου στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Έχει ερμηνεύσει πολλούς ρόλους σε όπερες, έχει τραγουδήσει έργα Ελλήνων και ξένων συνθετών και έχει συνεργαστεί με διάσημες ορχήστρες.

Έλενα Χριστοδούλου
Σ

ειρά συναυλιών στην Αθήνα έδωσε η πιανίστα Έλενα Χριστοδούλου τη σεζόν 2002-2003. Συγκεκριμένα, στις 18 Απριλίου στο Διεθνές Πολιτιστικό Κέντρο Athenaeum ερμήνευσε έργα συνθετών του 20ού αιώνα, στις 8 Φεβρουαρίου εμφανίστηκε στο πλαίσιο συναυλιών "Φίλιππος Νάκας", ενώ στις 4 Δεκεμβρίου 2002 έδωσε ρεσιτάλ στην Αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου "Παρνασσός" με την υποστήριξη του Ελληνογαλλικού Συνδέσμου. Σπούδασε στο Αττικό Ωδείο και απέκτησε Β.Α. στη Μουσική από το Αμερικανικό Κολλέγιο. Με υποτροφίες του Ιδρύματος Ωνάση, του Ιδρύματος Φούλμπραϊτ και του Ωδείου της Βοστώνης σπούδασε στο Boston Conservatory of Music και πήρε Master in Piano Performance. Επίσης, το 2001 παρακολούθησε μαθήματα στη θερινή Ακαδημία του Mozarteum στο Ζάλτσμπουργκ. Έχει κερδίσει το πρώτο βραβείο στον ετήσιο διαγωνισμό πιάνου του υπουργείου Πολιτισμού και έχει τιμηθεί με το ειδικό καλλιτεχνικό βραβείο του Αμερικανικού Κολλεγίου. Έχει δώσει πολλά ρεσιτάλ στην Ελλάδα και τις Ηνωμένες Πολιτείες και έχει λάβει μέρος σε καλλιτεχνικά φεστιβάλ.

Αγγελική Καθαρίου, Βασίλης Χριστόπουλος, Άννα Αλεξοπούλου
Τ

ο ρόλο της Λαμπιτούς στην όπερα του Μίκη Θεοδωράκη "Λυσιστράτη" ερμήνευσε το καλοκαίρι 2002 η υψίφωνος Αγγελική Καθαρίου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαηλίδη και μουσική διεύθυνση του επίσης υποτρόφου Βασίλη Χριστόπουλου. Επίσης συνεργάστηκε με την Ορχήστρα Νέων της Μεσογείου ως σολίστ στο έργο του Μανουέλ ντε Φάλα "El Amor brujo" σε περιοδεία στο Μαρόκο, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Ταγγέρης, στην Ανδαλουσία της Ισπανίας και στη Γαλλία (Theatre Romain se Frejus, Festival International de Marseille κ.ά.). Παράλληλα ηχογράφησε τη μουσική του Γάλλου συνθέτη Αλεξάντρ Ντεπλά για τη σπονδηλωτή ταινία "11'09\01 New York September 11", σε σκηνοθεσία Κλοντ Λελούς, Κεν Λόουτς, Σον Πεν και άλλων, η οποία παρουσιάστηκε στην 59η Μostra της Βενετίας στις 6 Σεπτεμβρίου 2002. Στις 8 Απριλίου 2003 τραγούδησε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών σε μια συναυλία του Ελληνικού Συγκροτήματος Σύγχρονης Μουσικής, το οποίο παρουσίασε έργα Ελλήνων συνθετών της Διασποράς (Α. Καλογερά, Γ. Βλαχόπουλου, Α. Παρασκευά, Χ. Χατζή και Γ. Τσοντάκη) υπό τη διεύθυνση του Θόδωρου Αντωνίου. Συμμετείχε επίσης η εν ενεργεία υπότροφος Άννα Αλεξοπούλου. Η Αγγελική Καθαρίου σπούδασε τραγούδι στο Ωδείο Athenaeum και με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση συνέχισε τις σπουδές της στην Ιταλία. Έχει κερδίσει βραβεία σε διεθνείς διαγωνισμούς και έχει συνεργαστεί με μεγάλες ορχήστρες. Σήμερα ζει στη Γαλλία.

Δραστηριότητες Υποτρόφων / Εικαστικά
Τ
ην ηχητική εγκατάσταση του Ζάφου Ξαγοράρη με τίτλο "3 Καμπάνες" παρουσίασε το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο διάστημα 4 Μαρτίου-30 Απριλίου 2003. Το έργο αποτελείτο από τρεις επιτόπου εγκαταστάσεις που δημιούργησε ο καλλιτέχνης με την ευκαιρία αυτής της έκθεσης ταυτόχρονα σε τρία σημεία της Αθήνας: στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και μέσα σε ένα ουδέτερο κτίσμα με διαστάσεις 220 εκ επί 170 εκ. επί 170 εκ. τοποθετήθηκε μια καμπάνα 42 κιλών που ηχούσε κάθε επτά δευτερόλεπτα, στο εσωτερικό του Αστεροσκοπείου Αθηνών τοποθετήθηκε μια καμπάνα 47 κιλών που ηχούσε κάθε οκτώ δευτερόλεπτα και στην προβλήτα των εγκαταστάσεων του Ναυτικού Ομίλου Αιγυπτιωτών στον Άγιο Κοσμά τοποθετήθηκε μια καμπάνα 25 κιλών που ηχούσε κάθε πέντε δευτερόλεπτα. Η εγκατάσταση εντάσσεται στον ευρύτερο προβληματισμό του καλλιτέχνη γύρω από την έννοια της εμβέλειας. Η επισήμανση των ορίων μιας πηγής (θερμότητας, ορατότητας, κ.λπ.) αποτελεί τη μέθοδο με την οποία εργάζεται ο Ξαγοράρης τα τελευταία χρόνια. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο ήχος της καμπάνας περιορίζεται εντός των ορίων του κελύφους του κτίσματος στο οποίο εντοιχίζεται, χωρίς ωστόσο η εμβέλειά του στον εξωτερικό χώρο να αίρεται απολύτως. Ο επισκέπτης κατ' αυτόν τον τρόπο ακούει τον απόμακρο ήχο μιας καμπάνας σε τρία σημεία επαναπροσδιορίζοντας την πόλη μέσα από τη σιωπή.
Ο Ξαγοράρης σπούδασε στην Α.Σ.Κ.Τ. και στο Center for Advanced Visual Studies του Πανεπιστημίου Μ.Ι.Τ. της Μασαχουσέτης. Διδάσκει ως λέκτορας στην Α.Σ.Κ.Τ. Έχει παρουσιάσει έξι ατομικές εκθέσεις και είναι μέλος της ομάδας "Αστικό Κενό", καθώς και της εκδοτικής ομάδας του Μαύρου Μουσείου.
HamlET
Τ
ον τίτλο "HamlET" έδωσε ο Κωστής Βελώνης στην τελευταία ατομική έκθεση που πραγματοποίησε από τις 22 Ιανουαρίου έως τις 22 Φεβρουαρίου 2003 στην αίθουσα Τέχνης Alpha Delta. Διασταυρώνοντας στοιχεία του ευρωπαϊκού και του αραβικού φολκλόρ, ο καλλιτέχνης επιχείρησε να προβάλει την υβριδική προσωπικότητα HamlET, αποτέλεσμα της εννοιολογικής διασταύρωσης του Ε.Τ. της γνωστής ταινίας του Σπίλμπεργκ με τον θλιμμένο Δανό πρίγκιπα του Σέξπιρ. Τα "πολιτισμικά αντικείμενα" που δημιούργησε αναφέρονται στην ψυχολογία των μεταναστών, των απογοητευμένων και γενικότερα αυτών που αδυνατούν, εσκεμμένα ή όχι, να είναι ευτυχισμένοι. Χρησιμοποίησε υλικά όπως το ξύλο, η τσόχα, ο καπλαμάς και η πλαστική δερματίνη, προκειμένου να μεταφέρει την αίσθηση του δωματίου για να προσφέρει στον θεατή μια αίσθηση οικειότητας, ακόμα κι αν η θεματική ανάπτυξη των έργων συνδέεται κυρίως με τον δημόσιο χώρο. Στο ίδιο χρονικό διάστημα έργα του Κωστή Βελώνη εκτέθηκαν στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο πλαίσιο της έκθεσης με τίτλο "Αποκτήματα 2001-2002, ζωγραφική και εγκαταστάσεις", ως αντιπροσωπευτικά της νέας γενιάς καλλιτεχνών. Ο ίδιος επίσης επιμελήθηκε και παρουσίασε έργα του στην έκθεση με τίτλο "Sleep Matters" που διοργανώθηκε τον Νοέμβριο 2002 στον χώρο Τέχνης Cheap Art στην Αθήνα με τη συμμετοχή έντεκα καλλιτεχνών, αρχιτεκτόνων και designers με εξέχουσα χρήση τεχνολογικών μέσων, όπως φωτογραφία, βίντεο, βιομηχανικό σχέδιο κ.λπ.
Ο Κωστής Βελώνης έχει σπουδάσει Καλές Τέχνες στο Παρίσι (Πανεπιστήμιο Paris VIII-Vincennes/Saint Denis) και συνεχίζει με μεταπτυχιακές σπουδές Φιλοσοφίας στο London Consortium με αντικείμενο την Κριτική Θεωρία και Φιλοσοφία της Τέχνης.
Μεταξύ ουρανού και γης-Στα σύννεφα
εταξύ ουρανού και γης-Στα σύννεφα" ήταν ο τίτλος της έκθεσης του ζωγράφου Δημήτρη Ανδρεαδάκη στην αίθουσα Τέχνης Έψιλον της Θεσσαλονίκης στο διάστημα 4 Απριλίου-2 Μαΐου 2003. Παραστατικός ζωγράφος της νεότερης γενιάς, επιχείρησε με τη δουλειά του να απεικονίσει τα σύννεφα με ακουαρέλες και λάδια. "Και στις δύο περιπτώσεις", σχολίασε η κριτικός Πέγκυ Κουνενάκη, "στα έργα του καλλιτέχνη
κυριάρχησε ο άπλετος ζωγραφικός χώρος, οι έντονες σκηνές, οι χρωματικές αντιθέσεις, στοιχεία που σταδιακά κορυφώνονται, κατακτώντας την απόλυτη αρμονία. Ο Ανδρεαδάκης κατορθώνει πάντα να δημιουργεί έργα ζωντανά, πλούσια σε ματιέρες και συναισθήματα, έργα έμπλεα ποιητικής έξαρσης". Ο Δημήτρης Ανδρεαδάκης σπούδασε στην Α.Σ.Κ.Τ. με δάσκαλο τον Δημ. Μυταρά. Με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση συνέχισε τις σπουδές του στην Ecole Normale Superieure des Beaux-Arts του Παρισιού, ενώ έλαβε υποτροφίες και από τη γαλλική κυβέρνηση, το Ι.Κ.Υ. και το Ίδρυμα Λεβέντη. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
γυναικείο γυμνό
Α
τομική έκθεση στην γκαλερί "Terracotta in Thessaloniki / TinT" πραγματοποίησε τον Ιούνιο 2002 η Βίνια Κονταξάκη στη Θεσσαλονίκη, με θέμα το γυναικείο γυμνό. Στα έργα της εξετάζει το θέμα της προβολής του γυναικείου γυμνού ως φετίχ. Με τεράστιες αισθησιακές αναπαραστάσεις γυναικείων γυμνών στοχεύει στην εξιδανίκευση της εικόνας του γυναικείου σώματος, οδηγώντας το θεατή σε μια θέση/διάθεση ηδονοβλεψίας. Η Βίνια Κονταξάκη σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. και με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο Kent Institute of Art & Design στο Κάντερμπερι της Αγγλίας. Από το 2000 παρακολουθεί μαθήματα κινηματογραφικού μοντάζ στο πλαίσιο σπουδών στο New York College of the State University of N.Y. στην Αθήνα και συνεργάζεται με τον καθηγητή Κ. Βαρώτσο στο πλαίσιο του μαθήματος των Εικαστικών στην Αρχιτεκτονική σχολή του Α.Π.Θ. Έχει στο ενεργητικό της συμμετοχές σε περισσότερες από δέκα ομαδικές εκθέσεις στη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και το Λονδίνο και έχει διακριθεί με το βραβείο Heineken.
Δραστηριότητες Υποτρόφων / Χορός
Ρυθμών χορείας ύπαγε
υθμών χορείας ύπαγε" είναι ο γενικός τίτλος της νέας παραγωγής της ομάδας σύγχρονου χορού "Πρόσκαιρη Σύνθεση" της Ντορίνας Καλεθριανού. Αποτελείται από τρεις χορογραφίες με κοινό άξονα τη ζωντανή μουσική και τον χορό. Η πρώτη, με τίτλο "Συν-χορεία" σε μουσική Γιώργου Κάτρη, ερμηνεύεται από τη Δώρα Δημοπούλου και την ομάδα. Η δεύτερη έχει τίτλο "Τίνος είναι το δοξάρι;" και έχει παρουσιαστεί στο πλαίσιο του Συνεδρίου για τον Χορό που διοργάνωσε ο Σύνδεσμος Υποτρόφων τον Νοέμβριο 2002 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Πρόκειται για μια χορογραφία για δύο χορευτές, όπου συμμετέχουν και δύο τσελίστες οι οποίοι ερμηνεύουν έργα του Γ. Σ. Μπαχ.
Η τρίτη χορογραφία της ενότητας φέρει τον τίτλο όλης της παράστασης "Ρυθμών χορείας ύπαγε", με χορό και κρουστά τα οποία παίζουν οι ίδιοι οι χορευτές υπό την καθοδήγηση και τη συμμετοχή του Βασίλη Βασιλάτου. Όλες οι χορογραφίες είναι της Ντορίνας Καλεθριανού, τα κοστούμια της Λέας Κούση, οι φωτισμοί του Παναγιώτη Μανούση. Η παραγωγή παρουσιάστηκε στις 4, 5 και 6 Απριλίου 2003 στο Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη και συμμετείχαν οι χορεύτριες Δώρα Δημοπούλου, Όλγα Γεωργοπούλου, Νατάσα Γεωργίου, Γεωργία Κίσσα και Μαριαλένα Ξυδιά, οι ηθοποιοί Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης, Έλενα Κοντοπούλου και Βαγγέλης Βιδάλης και οι μουσικοί Γιώργος Κάτρης (πιάνο), Κώστας Θέος (τσέλο), Ήβη Παπαθανασίου (τσέλο) και Βασίλης Βασιλάτος (κρουστά).
Paradise-look
Δ
ύο παραστάσεις στο Treffpunkt της Στουτγκάρδης με το έργο "Paradise-look into my eyes" έδωσε στα τέλη Μαΐου 2003 η ομάδα χορού Quasistellar της χορογράφου Αποστολίας Παπαδαμάκη. Ως μια μελέτη στα φαινόμενα της απομόνωσης, της αποδόμησης και της δίψας για επικοινωνία περιγράφει η ίδια το περιεχόμενο του έργου, το οποίο είναι μια παράσταση πολυμέσων, όπου χρησιμοποιούνται ο χορός, το βίντεο και το κείμενο. Η μουσική λείπει παντελώς και τη θέση της καταλαμβάνουν αυτοσχεδιασμοί κειμένου και ήχου από τους χορευτές και την ηθοποιό που συμμετέχουν, καθώς και αυτοσχεδιασμοί στο φωτισμό από τον Σβάντε Γκρόγκαρν. Η Αποστολία Παπαδαμάκη υπογράφει τη σκηνοθεσία, η Ιωάννα Τσάμη τα κοστούμια, τα βίντεο ο Μιχάλης Κλουκίνας, χορεύουν οι Βαγγελιώ Ράντου, ο Νίκος Καλογεράκης, η Μπέτυ Δραμισιώτη, η Μαρκέλλα Μανωλιάδη και ο Νίκος Δραγώνας, ενώ συμμετέχει η ηθοποιός Ελένη Κούστα. Η Αποστολία Παπαδαμάκη είναι πτυχιούχος της Γυμναστικής Ακαδημίας και της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης. Με υποτροφίες του Ιδρύματος Ωνάση και του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Studio Merce Cunningham στη Νέα Υόρκη. Eίναι ιδρυτικό μέλος της ομάδας σύγχρονου χορού Sinequanon. Έχει χορογραφήσει για το Εθνικό Θέατρο, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, την Εθνική Λυρική Σκηνή, το Next Wave Festival '98 και τη Brooklyn Academy of Music, ενώ πέρυσι έκανε το σκηνοθετικό ντεμπούτο της με το έργο "Ιοκάστη" στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας.
Δραστηριότητες Υποτρόφων / Θέατρο
Κοιμήσου Γλυκό μου Παιδάκι
Η
 σκηνοθέτης Κατερίνα Σαρροπούλου μετέφρασε και σκηνοθέτησε το έργο του Νορβηγού συγγραφέα Γιον Φόσσε "Κοιμήσου Γλυκό μου Παιδάκι" που παίχτηκε από τις 12 Απριλίου έως τις 18 Μαΐου 2003 στο θέατρο "Επί Κολωνώ" από την Αστική Εταιρεία Θεάτρου "Aιωρία". Ο τίτλος του μονόπρακτου του τιμημένου με το Βραβείο Ίψεν Νορβηγού συγγραφέα προέρχεται από ένα δημοτικό Νορβηγικό νανούρισμα. Τρεις άνδρες βρίσκονται ξαφνικά εγκλωβισμένοι σε έναν άγνωστο χώρο. Συνομιλούν ελεύθεροι απ'το προσωπικό τους παρελθόν. Η ταυτότητα αυτών των ανδρών μάς είναι άγνωστη. Ωστόσο μέσα από το διάλογο ξεδιπλώνεται η σχέση τους. Χωρίς να ξέρουμε την προσωπική ιστορία του καθενός, αρχίζουμε να φανταζόμαστε τα κοινωνικά νήματα που έχουν συνδέσει αυτούς τους τρεις ανθρώπους μεταξύ τους. Σιγά σιγά ο άγνωστος αυτός χώρος τούς προκαλεί και τους φέρνει πιο κοντά στην ουσία του εαυτού τους. Έπαιξαν οι Χάρης Αγγέλου, Γιώργος Νανούρης και Ευάγγελος Χρήστου, τα σκηνικά- Video ήταν της Αθηνάς Σταμάτη, τα κοστούμια της Κάτιας Αρβανίτη, η μουσική επιμέλεια του Αλέξη Νόνη, ο σχεδιασμός του φωτισμού του Αλέξη Καρδαρά και βοηθός σκηνοθέτη ήταν η Γεωργία Νήρου. Η Κατερίνα Σαρροπούλου σπούδασε με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση στις σχολές Ecole Jacques Lecoq και Ecole de Mime Etienne Decroux. Με την Εταιρεία Θεάτρου "Aιωρία", που ίδρυσε το 1995, έχει ανεβάσει πολλές παραστάσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Το μαύρο που μας ξέρει
ο μαύρο που μας ξέρει" είναι ο τίτλος του έργου που ανέβασε φέτος τον χειμώνα η θεατρική ομάδα Eclats d' Etats, ιδρυτικό μέλος της οποίας είναι η υπότροφος Αικατερίνη Αντωνακάκη. Το έργο είναι εμ-πνευσμένο από τον καλλιτεχνικό κόσμο του ζωγράφου και ποιητή Νίκου Χουλιαρά και βασίστηκε σε ένα κείμενο που έγραψε ο συγγραφέας ειδικά για την θεατρική ομάδα Eclats d' Etats. Η παράσταση ανέβηκε στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών και στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών τον Φεβρουάριο 2003 σε μια παραγωγή του Γαλλικού Ινστιτούτου και του Κέντρου Αρχιτεκτονικής της Μεσογείου. Παίχτηκε, επίσης, στη Γαλλία και Γερμανία. Η Αικατερίνη Αντωνακάκη και ο συνιδρυτής της ομάδας Emmanuel Joran-Briquet πέρα από την ερμηνεία είχαν αναλάβει την εικαστική, σκηνική αντίληψη και σκηνογραφία. Το έργο αναφέρεται στη μοναξία και τη μη επικοινωνία, με πρωταγωνιστές ένα ζευγάρι και το διαδικτυακό μωρό του. Ο σημαντικός ρόλος της σκηνογραφίας, η απουσία διαλόγου, η χρήση της εικόνας, οι αναφορές στο θέατρο μαριονέτας και το παιχνίδι με τις διαστάσεις, δίνουν ένα έργο οπτικό, ένα κινούμενο ποίημα, όπου ο θεατής συναρμολογεί μέσα του τη δική του ιστορία. Η θεατρική ομάδα Eclats d' Etats ιδρύθηκε το 1998 και έχει ανεβάσει τέσσερα έργα, των οποίων οι παραστάσεις συνεχίζονται στη Γαλλία, την Ευρώπη και πρόσφατα τη Νέα Υόρκη. Η Αικατερίνη Αντωνακάκη σπούδασε χορό και θέατρο μαριονέτας στη Γαλλία, είναι απόφοιτη της Ecole Superieure des arts de Marionettes της Σαρλεβίλ Μεζιέρ.
ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΥΠΟΤΡΟΦΩΝ ΚΟΙΝΩΦΕΛΟΥΣ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Σ. ΩΝΑΣΗΣ
Προηγούμενη σελίδαΑρχήΕπόμενη Σελίδα